Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010

ε δεν εχω τίτλο

Προχτές τ'απόγευμα, αφότου έβρεξε και στέγνωσε ξεκίνησα φασίνα. Αφού τελείωσα και σφουγγάρισα το μέσα του σπιτιού, σκούπισα και αποφάσισα να σφουγγαρίσω και τα μπαλκόνια. Είχα μισοκάνει το μεγάλο όταν έσπασε το κοντάρι της σφουγγαρίστρας. Έσπασε 2-3 πόντους από τη βάση, εκεί που ήταν λίγο σκουριασμένο. Σφουγγάριζα και ΚΡΑΚ
Έμεινα να το κοιτάζω σα χαζή. Έξι παρά πέντε. Στις έξι δεν κλείνουν τα σουπερμάρκετ τα Σάββατα; Παραιτήθηκα γρήγορα. Ήμουν κάθιδρη, με μικρές σταγόνες ιδρώτα να στάζουν από τη μύτη μου και από το πηγούνι μου κάτω. Και η πρόχειρη βερμούδα που φορούσα είχε πριν λίγο σκιστεί σε ένα βαθύ πλιέ με την ηλεκτρική.
Ξανάμεινα να το κοιτάζω σα χαζή. Το τελευταίο πράμα που περίμενα ποτέ να μου σπάσει κοντάρι στα μικρά μου χεράκια. Ήμουν εντελώς απροετοίμαστη. Ούτε ανταλλακτικό κοντάρι είχα, αυτό της σκούπας δε βίδωνε, ήταν πολύ στενό. Κάπως έτσι δε σε βρίσκουν όλες οι καταστροφές, είναι το τελευταίο πράμα που περιμένεις και είσαι εντελώς απροετοίμαστος; Σαν τον καρκίνο;
Αναστέναξα βαθιά κι έπεσα στα γόνατα, έπιασα τη σφουγγαρίστρα με το χέρι και τελείωσα το μπαλκόνι.