Ο χαμένος μπλόγκερ

Κατά καιρούς μετράω κεφάλια.
Και λιγοστεύουν.
Που πάνε οι μπλόγκερ όταν φεύγουν;
Μια φίλη λέει ότι γίνονται επαγγελματίες κι αυτό βρομάει. Ναι, πολλοί αυτό κάνουν, αρχίζουν και (για όνομα του θεού) γράφουν. Και εκδίδονται. Δε ξέρω αν αυτό είναι κακό, δεν έχω αγοράσει ας πούμε το βιβλίο της Α. Μαρίνου ακόμα (ζω μια συναρπαστική και ταραχώδη ζωή, δεν προλαβαίνω να πηγαίνω σε βιβλιοπωλεία) αν και νομίζω ότι η συγκεκριμένη ανατυπώνει μεγάλο μέρος του μπλογκ της. Ούτε ξέρω τι θα βγάλει ο πιο αγαπημένος μου παράφρονας, όταν γεννήσει… Αλλά αλήθεια, ποιος στον πούτσο είναι πια ένας μπλογκερ που ξεκινάει να γράψει επαγγελματικά, όχι τυπώνοντας το μπλογκ του, αλλά μπαίνοντας σε άλλα χωράφια; Ή που γράφει ονλάιν αλλά σπονσοράρεται; Αναγνωρίζεται; Είναι αυτός ή κάποιος άλλος πια;
Άλλοι λένε ότι θέλουν διακοπές από το μπλογκιν. Χμ…. ναι… Η αλήθεια είναι ότι αυτούς τους δεύτερους τους κοίταζα με μισό μάτι. Τι μπούρδες είναι αυτές; Εδώ κάνεις το κέφι σου, τι σόι διακοπές είναι από το κέφι;
Μέχρι που… μου τη βάρεσε άσχημα κι εμένα το μπλόγκιν. Συγκεκριμένα μου τη βάρεσε άσχημα που κόντεψα να τσακωθώ με μια φίλη για μια μαλακία ον λάιν.
Για δεύτερη φορά
Πήγα λοιπόν διακοπές. Και από το μπλογκ.
Σα βε ντιρ;
Πα να πει, αντί να το διαγράψω οριστικά και να αρχίσω άλλο το άφησα να αιωρείται.
Επιλέγοντας «Ναι» στην ερώτηση «Περιεχόμενο μόνο για ενηλίκους;» του μπλόγκερ, ελλείψει πόρτας, κουρτίνας ή κλειδαριάς.
Στα προσεχώς θα ενημερώσω τα πλήθη για το πως ξεφορτώθηκα ένα πτώμα, έκρυψα (και δε μοιράστηκα) ένα εκατομμύριο ευρώ και πάλεψα μ'ένα τσούρμο φίδια.

Υ.Γ.: προς το παρόν να ενημερώσω τα πλήθη ότι παπάδες εκ μονής Βατοπεδίου αναζητούν ρευστό για ν'αγοράσουν σκάφος, αλλά δε ξέρω τι σκάφος. Φουσκωτό, ψαρόβαρκα ή γιοτ;