Βλέπω τον τελευταίο καιρό σε εφημερίδες και τηλεόραση για συνταξιούχους που ψάχνουν τα σκουπίδια στις λαϊκές για να βρούνε κάτι φαγώσιμο γιατί δεν έχουνε λεφτά να φάνε.
Για ακτιβιστές που γεμίζουν καροτσάκια στα σουπερμάρκετ και τα μοιράζουνε.
Και καταλήγω ότι πρέπει να τα φτιάξω με έναν μανάβη.
Ο ιδιοκτήτης μανάβικου της γειτονιάς μου είναι αρκετά εμφανίσιμος, αν και λίγο πουρός (35+) για τα γούστα μου και λίγο μαυριδερός (καλά δεν τον λες και πακιστανό, μοιάζει λίγο με τον πρόβατο). Είναι όμως ψηλός, στιβαρός και με αρκετά ωραίο πρόσωπο. Δεν έχω ακόμα διευκρινίσει βέβαια αν είναι παντρεμένος, μιας και πολλοί παντρεμένοι έχουν στις μέρες μας το εκνευριστικό συνήθειο να μη φοράνε τη βέρα τους.
Πάντως δείχνει ένα ενδιαφέρον. Πως αλλιώς να το πω, όταν σκίζεται όπου με δει να τρέξει να με χαιρετήσει; Δε θα το σχολίαζα αν ήμουν καλή πελάτισσα, αλλά εγώ αγοράζω 2 ντομάτες και 2 κρεμμύδια το μήνα (από σκορβούτο θα πάω, το ξέρω). Α, έχει και ωραίο μαναβοπαίδι, ένα πιπινάκι φτυστό ο γιος του πουρού πλαστικού στο Nip & tuck.
Mόνο που….
Μόνο που εγώ πάντα, στο πίσω μέρος του μυαλού μου ήθελα να τακιμιάσω με χασάπη. Είναι και πιο κοντά στα διατροφολογικά μου ενδιαφέροντα.
Και πάντα ένοιωθα και μια ταύτιση με τη Σωσώ (μη ρωτήσεις ποια Σωσώ!).
Οι ιδιοκτήτες χασάπικου της γειτονιάς μου είναι 2 αδέρφια. Πολύ πιο κοντά στις ηλικίες που με ενδιαφέρουν, ωραία παιδιά και τα 2, με σώματα που δείχνουν ότι τη στίβουν την πέτρα.
Μόνο που δεν ξέρω σε ποιόν απ’τα 2 αδέρφια να την πέσω!
(μη λέμε μαλακίες, δε γίνεται να την πέσω και στους 2 και όποιος κάτσει, θα καρφωθώ και δε θέλω, είμαι σοβαρή κοπέλα εγώ)
Yes I do
Πριν από 45 δευτερόλεπτα
