Παραλίγο να με πιάσουνε τα γέλια.

Αν και έχω αρχίσει να κουράζομαι. Ψάχνω σπίτι. Και έχω τη δυνατότητα να είμαι λίγο εκλεκτική. Πράγμα που σημαίνει ότι είμαι αρκετά εκλεκτική. Καλά, δε ζητάω και της παναγιάς τα μάτια. Απλά, λόγω διαφόρων λόγων, κινούμαι, αναγκαστικά, σε 3-4 συγκεκριμένες περιοχές. ΔΕ με νοιάζει να είναι καινούριο. ΔΕ με νοιάζει αν είναι παλιά η πολυκατοικία, αρκεί να είναι περιποιημένη. ΔΕ θέλω να είναι μεγάλο. ΔΕ θέλω πολυτελή υλικά ή μεγάλες βεράντες. ΔΕ θέλω να έχει δικό του πάρκιν. Άλλωστε οι περιοχές που κινούμαι είναι άνετες στο παρκάρισμα. Αλλά όλα αυτά μέσα σε λογικά πλαίσια.
ΘΕΛΩ να είναι σε σχετικά κεντρική περιοχή. Είμαι μικρή κοπέλα, φοβάμαι στις ερημιές τα βράδια. ΘΕΛΩ να μη μένει ο ιδιοκτήτης δίπλα/από πάνω/από κάτω. ΘΕΛΩ να μην είναι ένα μίζερο κοτέτσι δίχως παράθυρα, αλλά να έχει μια καλή και λειτουργική διαρρύθμιση. ΘΕΛΩ να έχει μια αξιοπρεπή είσοδο κι ένα αξιοπρεπές ανσασέρ, όχι ένα όπου για να μπεις πρέπει να ρουφάς την κοιλιά σου. ΘΕΛΩ ένα λογικό νοίκι για όλα αυτά. Και κυρίως, απαραίτητα, αδιαπραγμάτευτα, ΘΕΛΩ ΕΝΑ ΣΩΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ.
Δεν ξέρω αν αυτά που ζητάω είναι εξωπραγματικά, αλλά έχω δει άπειρα σπίτια και δεν έχω αποφασίσει να νοικιάσω κανένα από αυτά. Και τελοσπάντων είμαι διατεθειμένη να κάνω μικρές υποχωρήσεις στα θέλω μου, αλλά όχι στο μπάνιο. Κι εγώ μένω σε παλιό σπίτι. Που χτίστηκε το ’81 και έκτοτε το μπάνιο έχει μείνει έτσι. Ούτε επισμάλτωση έχουμε κάνει. Αλλά δε δείχνει σαν τα μπάνια που έχουν δει τα ματάκια μου. Λες και φτιάχτηκαν το 1920. Και έκτοτε έμειναν όπως πρωτοφτιάχτηκαν, δίχως την παραμικρή φροντίδα. Με το κακόγουστο πλακάκι με λουλουδάκι. Όπου μέσα τους πλένονταν ο Λεωνίδας και οι τριακόσιοι του. Επί δεκαετίες. Άλατα πάχους εκατοστών παντού.
Βέβαια αυτό που είδα χτες είναι άξιο ειδικής μνείας. Δε γνωρίζω πόσο διαστροφικός είναι ο αρχιτέκτονας που το έφτιαξε. Η κολλητή μου ισχυρίζεται ότι είναι διαστροφική η ιδιοκτήτρια. Σίγουρα η ιδιοκτήτρια είναι μια διαστροφική καριόλα που θέλει να βάλει άνθρωπο να μείνει εκεί μέσα και πολύ θα ήθελα να γνωρίσω το άλιεν που θα το νοικιάσει.
Πάω λοιπόν να δω ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών στην Ηλιούπολη, Σμύρνης 23. Όχι καινούρια πολυκατοικία, αλλά περιποιημένη. Άνετη είσοδος. Άνετο ανσασέρ. Όλα καλά όλα ανθηρά. Μπαίνω μέσα και μπερδεύομαι. Νομίζω ότι ήρθα σε λάθος διαμέρισμα ή η εφημερίδα μπέρδεψε τις αγγελίες. Ένα τεράστιο χωλ, που στην αρχή νόμισα ότι ήταν το σαλονάκι, που οδηγούσε σε ένα μεγάλο σαλόνι και μια πολύ άνετη κρεβατοκάμαρα. Καταπληκτικό και φτηνό, αλλά αυτό δεν είναι δυάρι αλλά τριάρι. Με ωραία πατώματα, ωραίες ντουλάπες, άψογους τοίχους.
Τέλοσπάντων, το μπαλκόνι είναι στενό και βλέπει από πίσω αλλά δε με νοιάζει. Ώσπου μπαίνω στην, και καλά, κουζίνα και αρχίζω και καταλαβαίνω πως γίνεται ένα διαμέρισμα 50 τετρ. να δείχνει αχανές. Δεν έχει κανονική κουζίνα. Δηλαδή δε μπορείς να βάλεις ψυγείο εκεί μέσα. Όχι χωρίς να κλείσεις τη μπαλκονόπορτα. Ή να κλείσεις την κουζίνα. Και βέβαια θα βάλεις το τραπέζι στο χωλ τρελιάρα, που μου θες να μου τρως στην κουζίνα. Άλλωστε ΠΟΤΕ τρως στην κουζίνα; Μπροστά στην τηλεόραση τρως. Άρα μπορεί, ίσως. Αρχίζω και αμφιταλαντεύομαι, αλλά ακόμα το σκέφτομαι να το νοικιάσω.
Ναι. Μπήκα στο μπάνιο, δέχτηκα το τελειωτικό χτύπημα και αποχώρησα γελώντας κατάμουτρα στον διαχειριστή. Γιατί όποιος έμενε εκεί όφειλε να μην πλένεται. Ή εναλλακτικά να μη φοράει ρούχα ποτέ, για να μη τα πλένει. Διότι πολύ απλά, αν διέθετες πλυντήριο και είχες την παράλογη απαίτηση να το χρησιμοποιείς, ΔΕ μπορούσες να μπείς στη μπανιέρα. Εκτός αν είσαι (δεν είμαι) ο Φασούλας και πηδάς πάνω από το πλυντήριο. Οπόταν βέβαια δε θα μπορούσες να μπείς καθόλου στο χαμηλοτάβανο μπάνιο….