Ωχ αμαν, σήμερα είναι;

Σήμερα απεργώ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον άγιο Βαλεντίνο. Ως γνήσια και καθαρόαιμη τελειομανής, αυτή η μέρα με άγχωνε πάντα. Αποφάσισα λοιπόν κι εγώ να τη διαγράψω από το εορτολόγιό μου, σε μια συνολική προσπάθεια 31 ετών να μειώσω το στρες στη ζωή μου. Άλλωστε σιχαίνομαι τα ροζ-κόκκινα λούτρινα ζωάκια, τις καρδούλες και δε τρώω σοκολατάκια. Ούτε τα λέλουδα ζουν πολύ δίπλα μου. Ακόμα και τα ψεύτικα.
Και με αναγουλιάζουν λίγο τα ζουζουνίστικα small talk. Όχι καυλιάρικο ζουζουνάκι μου, δε θα σ’αγαπάω για πάντα. Το πιο πιθανό είναι ότι σε ένα μήνα ή σε ένα χρόνο θα σε βαρεθώ.
Και μου τη σπάει το κομ ιλ φο της μέρας με το άψογο ντύσιμο, το άψογο μακιγιάζ, το ακριβό ρεστοράν με το υποχρεωτικό θαλασσινό και «κοιτάχτε μας το καλά που είμαστε μαζί και τι τέλειο ζευγάρι είμαστε». Συνήθως ο υπερτονισμός της άψογης ευτυχίας γίνεται για να κρύψει κάτι π.χ. τον Μπάμπη τον υδραυλικό που λείπει στη Βραυρώνα γιατί έχει πάρει εργολαβία ένα ξενοδοχείο.
Στους ερωτευμένους σήμερα έχω να ευχηθώ: «Παιδιά, ξεσκιστήτε σήμερα»!!!
Σε βρώμικα ξενοδοχεία, σε παρκάκια (για όσους αντέχουν στο κρύο), σε αυτοκίνητα, σε ανσασέρ, στα πατώματα, πάνω στα πλυντήρια, τραπέζια, καναπέδες, κ.λ.π.


Απ ντεητ: μόλις με αποκάλεσαν "βαλεντινολουκουμάκι". Θέλω να πεθάνω!