Θραύσματα.

Είμαι μια κουτσαύλα. Περπατάω και πονάω. Είχα ντυθει-φτιαχτεί-λουστραριστεί το Παρασκευόβραδο για να γοητεύσω 2 άντρες. Τελικά ο ένας ήταν πτώμα. Και στο δρόμο για να δω τον άλλον, ξέχασα το δώρο της ψηλής στο πορτμπαγκάζ και σαβουρντίστηκα με το εφτάποντο όπως έτρεχα να το πάρω. Σαβουρντίστηκα άσχημα. Σχεδόν έκοψα την κίνηση στη Γλυκερίας, μιας και σταματάγανε να με ρωτήσουν αν είμαι καλά. Ή για να πάρουνε μάτι, μιας και όταν έπεσα φόραγα φόρεμα. Μπορεί να ξαναφάνηκε το βρακί μου. Πάλι. Μήπως να σταματήσω να φοράω ρούχα από τη μέση και κάτω; Ποιος ο λόγος; Για να κρύβουν το βρακί μου;

Καλά να πάθω. Είχα πολύ άσχημα σχέδια. Να φέρω έναν πρώην κι έναν που θέλω να του τη σπάσω στον ίδιο χώρο για να ζηλέψει ο δεύτερος. Στο τέλος ούτε ο πρώην ήρθε, ούτε εγώ είδα τον άλλον. Στα χάλια που ήμουν έφυγα νωρίς.

Απολογισμός της εβδομάδας. Έχω σταματήσει να μιλάω σ’ έναν άντρα και έχει σταματήσει να μου μιλάει ένας άλλος. Καλά πάμε. Στο τέλος θα καταλήξω σαν την Λ. Θα σταματάνε να μου μιλάνε και δε θα μαθαίνω και το γιατί. Η Λ. είναι κάποια που δε το σηκώνει το ποτό. Παρ’ όλ’ αυτά του δίνει και καταλαβαίνει. Με διάφορα κωμικοτραγικά αποτελέσματα. Όπως μια φορά που είχε βγει με άντρα. Και ήπιε. Ο τύπος δε της ξαναμίλησε και ουδέποτε της είπε το γιατί. Και δε θα το μάθει ποτέ αυτό το ρημάδι το «γιατί» γιατί δε θυμάται ΤΙΠΟΤΑ από τη βραδιά.

Όσο μπαίνει η άνοιξη, τόσο πιο φαρμακομύτα γίνομαι. Είναι φυσιολογικό αυτό; Οι άνθρωποι υποτίθεται αποκτούν καλύτερη διάθεση όταν φτιάχνει ο καιρός. Εγώ αποκτώ πιο θανατηφόρες/ κακιασμένες ατάκες. Τουλάχιστον οι φίλες μου μ’αγαπάνε κι έτσι. Οι άντρες πάλι έχουν αρχίσει και σκιάζουνται. Ειδικά όταν έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Όπως αυτός που την έπεσε στη Θεοπούλα. Και μετά στην ψηλή. Και μετά σ’εμένα, την κοντή. Και τον έκραξα. «Ρε μαλάκα, μετά θα πάρει σειρά η τέταρτη της παρέας;». Σκωτσέζικα ντους. Μια τον φλερτάρω και μια τον κράζω. Μια τον φλερτάρω και μια τον απωθώ. Νομίζω ότι έχει αρχίσει να τρέχει και θ’αργήσει να σταματήσει. Ε, να μην παίξω κι εγώ λίγο; Σαν κοπέλα κι εγώ…

Πρέπει να μάθω να φτιάχνω και άλλα φαγητά. Έχω αρχίσει και εξαντλώ το ρεπερτόριο μου τις Κυριακές. Καθώς όμως είμαι και μια ανοικοκύρευτη τεμπέλα που βαριέται, πρέπει να βρώ εύκολες συνταγές.

Να θυμηθώ να σταματήσω στο αστυνομικό τμήμα. Και να θυμηθώ να το κάνω ωραία ντυμένη και φτιαγμένη. Έχω σταμπάρει ένα γλυκόφατσο μπατσάκι όταν χρειάστηκα μια επικύρωση. Αλλά ήμανε κουρασμένη και τσαντήλα για να κάνω γλυκά μάτια. Να επανορθώσω. Μόνο να το πετύχω.

Έντιτ: Χρόνια πολλα σε Κώστηδες/ Ντινες, Ελένες.
Και ΕΙΜΑΙ μια κιουρία. Δείτε πόσο ευγενής είμαι : http://triantara.blogspot.com/
(επειδή είμαι ΚΑΙ άχρηστη δε ξέρω να βάζω λινκ)