Τρίτη, 12 Ιουνίου 2007

Βλέπω άσχημα όνειρα

Κοιμήθηκα πάλι μπροστά στην τηλεόραση. Ε, πώς να μη κοιμηθώ, πτώμα ήμουνα. Με το ζόρι έφαγα βραδινό, κι αυτό επειδή ένιωθα μεν άυπνη να με πονάνε όλα μου τα μέλη, αλλά από την υπερένταση της μέρας το ένιωθα, δε με έπαιρνε ύπνος να πάω κατευθείαν στο κρεβάτι. Είπα λοιπόν να σαπίσω λίγο μπροστά στην τηλεόραση. Άναψα και το θερμοσίφωνο για μπάνιο, αλλά που κουράγιο. Δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς θα με πάρει νωρίς ο ύπνος άρα μπορώ να ξυπνήσω 10 λεπτά νωρίτερα το πρωΐ και να το κάνω.
Νάτο! Είναι μια και είκοσι πέντε και ξυπνάω με το δεξί χέρι μουδιασμένο, στον καναπέ, μπροστά στην τιβί. Ευτυχώς προνόησα κι έκλεισα το πατζούρι από νωρίς, μη μπει και κανείς κλέφτης/ληστής/δολοφόνος/βιαστής. Σηκώνομαι και μεταφέρομαι στο κρεβάτι. Κάνω και το κλασσικό τσιγάρο πριν σβήσω το φως. Αχ πόσο έχω τσακωθεί με τον πρώην για αυτό το τελευταίο τσιγάρο. Πάντα γκρίνιαζε ότι βρωμάει το δωμάτιο μες τη νύχτα και δε με άφηνε να το κάνω ξαπλωμένη σαν άνθρωπος. Σβήνω το φως και…. Γαμώτο! Τι πονόκοιλος είναι αυτός; Σηκώνομαι τρέχοντας και δεν προλαβαίνω. Αμολάω μια κλανιά στη διαδρομή για τη χέστρα και μου φεύγει λίγο τσιρλιό στο βρακί. Καθαρίζομαι, αλλάζω βρακί, δεν πειράζει, είπαμε, μπάνιο το πρωί.
Τραβάω το καζανάκι και… να’το! Πάλι τα ίδια γαμώτο! Ούτε τρίμηνο στο καινούριο σπίτι και το καζανάκι που και που κάνει κάτι κουλά. Δε σταματάει να τρέχει. Φέρνω καρέκλα κι ανεβαίνω. Και καλά, τις άλλες φορές απλά ξεβίδωσα το καπάκι, τράβηξα το πάνω τσουνί και σταμάτησε. Τώρα; Δε σταματάει το γαμημένο. Και δε ξέρω να το φτιάξω όπως εκείνο στο πατρικό μου. Δε βλέπω καν τι έχει στα σωθικά του, έτσι όπως είναι κολλημένο στο ταβάνι. Πιάνω καθρεφτάκι και… δε βλέπω Χριστό. Χώνω το χέρι μου μέσα στα τυφλά και δε βρίσκω τίποτα να σκαλίσω. Μόνο λίγο νερό στο χέρι και Ζήτω! Έφτιαξε, μαγικά σχεδόν!

Ήταν η πρώτη φορά που έχωσε το χέρι της σε απόκρυφο σημείο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έμενε μέσα του το καθάριζε, έκανε έρωτα, σκατά, μπάνια, φαΐ, αλλά χέρι δε του είχε βάλει. Επιτέλους. Τη μύρισε, την έμαθε, ησύχασε .Κτήμα του.

Από τη τσαντίλα μου ξανακάνω άλλο ένα τελευταίο τσιγάρο και ξανασβήνω το φως.
Για να ‘ρθει πάλι το ίδιο όνειρο. Την πρώτη φορά ήταν θολό και συγκεχυμένο, μια αίσθηση ότι κάποιος είναι έξω σε κάποιο μπαλκόνι. Ξύπνησα και ψαχνόμουνα. Αλλά από τότε που διάβασα αυτό που έγραψε η Σάτια, στην αρχή έβλεπα καθαρά έναν μελαχροινό άντρα με κοντό μαλλί τζιν και άσπρο πουκάμισο στο μπροστινό μπαλκόνι. Τώρα πια βλέπω κάθε φορά κι έναν διαφορετικό ΜΕΣΑ στο σπίτι. Στέκονται στο χωλ, με κοιτάνε, μερικοί μιλάνε σ'εμένα ή στον τοίχο με τον γνωστό άηχο τρόπο των φαντασμάτων, αλλά δεν είναι απειλητικοί. Προσπαθώ να ξυπνήσω, ανάβω το φως και φεύγουν.

Δέκα χρόνια μετά.
Πάει κι αυτός. Πρώτα η μάνα μετά ο κορακοζώητος. Ευτυχώς δηλαδή. Δε θα ήθελα με τίποτα να συμβεί το αντίθετο. Τουλάχιστον εκείνος ήταν ανεξάρτητος και αυτοεξυπηρετούνταν και στα ενενήντα φεύγα. Ποιος θα τη φρόντιζε αν πέθαινε πρώτος;
Θα ξενοικιάσω πρώτα το διαμέρισμα. Δε θέλω βέβαια να μείνω και στο πατρικό, αλλά ας γλιτώσω το νοίκι και βλέπουμε. Νέα είμαι ακόμα, γιατί να μείνω σ’ένα έρημο προάστιο, αποκομμένη, με τόσο προβληματική συγκοινωνία; Θα το πουλήσω και θα κοιτάξω ν’αγοράσω κάτι στο κέντρο.
Να ξεφορτωθώ και τα πράγματα τους. Να έχω και χώρο για τα έπιπλά μου. Γαμώ το μαυσωλείο μου μέσα. Τριάντα του μήνα αύριο, και τέρμα τα νοίκια.

Πρώτη του μήνα.
Είδηση σε πολλά μεσαία φύλλα εφημερίδων, με μικρά γράμματα, στο κάτω μέρος της σελίδας πάντα:
Νεκρή βρέθηκε στο διαμέρισμά της στην Αργυρούπολη η Τ.Α.Δ. 35 χρονών, ιδιωτική υπάλληλος. Ανεξήγητα παραμένουν μέχρι στιγμής τα αίτια του θανάτου της, καθώς έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας, ενώ η νεκρή δεν αντιμετώπιζε κανένα πρόβλημα υγείας. Οι συνθήκες του θανάτου της ακόμα ερευνούνται καθώς η Τ.Α.Δ. βρέθηκε νεκρή σε άδειο διαμέρισμα ενόσω ετοιμαζόταν να μετακομίσει.

Κτήμα του. Πάντα.

14 σχόλια:

Κολοκύθι είπε...

Βρε βρε το τανίλι.

asterias είπε...

Σιγά μη σε γράψουν και στις εφημερίδες ψωνάρα.

tinkerbell είπε...

εγώ πρώτο θέμα θα σε κάνω στο blog πάντως, αμέ, θα σε βγάλω και φωτογραφίες θα γίνεις σούπερ ποστ.

αμέ.

lazinio είπε...

eides. to tsigaro fernei skata kai skotwnei.

Tanila είπε...

Eγω νομιζα ότι ο πρωινός νες φέρνει σκατα...
Τινκ να βρω μια αξιοπρεπή, γιατί συνήθως δε βλέπομαι.
Οχι καλέ ψωνάρα.... σταρ! Και σιτάρ, αστερία.
Κολοκύθα είσαι μια ποταπή αντιγραφέας που ζείς στη σκιά μου και προσπαθείς να φας τη χρυσόσκονή μου.

lifewhispers είπε...

Πήγα να σου σχολιάσω τη σχέση σου με το καζανάκι σου αλλά μεχρι αν τελειώσει το ποστ είχα μείνει άφωνη. Τι λένε τώρα;

kabamaru είπε...

me auta ta katoura kai ta skata me aidiases ligaki kai etrwga o xristianos gamwti mou....grrr

renton είπε...

Γουστάρω!

Tanila είπε...

lifewhispers δεν πειράζει κι εγώ εξεπλάγην μαζί σου: νόμιζα ότι ήσουν άντρας.
Καμπαμαρού, τι; Μακαρονάδα;

satya είπε...

Τανίλι να έρθεις να μείνεις μαζί μου και αν μπει κανένας να τον πετσοκόψουμε,θες????

Τανίλα είπε...

Ame! Eίσαι όμως καλή μαγείρισσα;
Τι κόλπα ξέρεις στο κρεββάτι;

billzouk είπε...

Με το ζορι εφαγες βραδυνο;;;
Σοκαριστικο.

sikia είπε...

Αχ τι ωραίο ποστ, αυτά με τα αέρια και τα κόπρανα να μην είχε, θα ήταν ακόμα καλύτερο. :-)
Και μη μου γράψεις πάλι, πάρτε το χαμπάρι οι γυναίκες κλάνουν και χέζουν, γιατί δεν είναι ότι το αμφισβητώ, απλά θέλω να ζούμε στο παλάτι της Μπάρμπι όπου ούτε η Μπάρμπι ούτε ο Κεν κάνουν τέτοια πράγματα. Όχι φαντάσου δηλαδή να είχε βγει παιχνίδι, Μπάρμπι η κλανιάρα, με επιλογή ήχων, ποιος θα το αγόραζε το παιχνίδι αυτό, όχι πες μου εσύ!

Τανίλα είπε...

Eεεε..... εγώ;



Δύο, ένα για μένα κι ένα για την κωλόγρια.